Gisterenmiddag besloot Hannes dat het genoeg geweest was met al dat flink slapen en rustig wezen. Vanaf 12u begon hij te huilen, ontroostbaar. Enkel terwijl hij at was hij stil en kalm. Uiteindelijk viel hij om kwart na zeven, vijf minuutjes voor Tim thuiskwam, in slaap. Ongelooflijk! Maar het slaapje bleek niet van lange duur. Tim heeft ook mogen meemaken hoe Hannes van zich kan laten horen. Na zijn badje viel Hannes dan toch voor langere tijd in slaap. Oef! Even rust voor mijn hoofd! Ik had op internet al gezocht of het gehuil misschien met iets anders te maken had en kwam tot de conclusie dat Hannes een groeispurt doormaakt.
Na een heel flinke nacht (slapen van 21u30 tot 01u45, eten, slapen van 02u45 tot 07u00) blijkt ook vandaag een huildag te zijn. Gelukkig vond ik vrij snel een oplossing om Hannes stil te krijgen… De hele ochtend al hangt hij in een draagzak rond mijn nek en schouders. Hij slaapt nu rustig en zwijgend. Niet zo handig voor mij; mijn bewegingsvrijheid is zeer beperkt. Toch ben ik blij dat ik hem op deze manier kalm krijg. Mijn hoofd staat alleszins niet meer op ontploffen!
Hij werd genomen toen Hannes net thuis was uit het ziekenhuis.
